پنجره

 
     شاید تنها نشانهء بهار در زنده‌گی‌ام میخک‌های سفیدی باشد که روی میزم گذاشته‌ام و در روزمرهء زنده‌گی کم‌کم داشتم فراموش‌‌شان می‌کردم ...
  در این زنده‌گی ِ پر از تکرار که حتی موسیقی‌اش هم ماشینی شده و می‌توانی هزارها هزار بار آهنگی که دوست داری را بشنوی تا برای‌ات یک‌نواخت و عادی شود و بی‌تفاوت، که نوشتن‌ات هم شده تق تق کردن روی یک صفحه کلید و حرف زدن‌ات از میلیون‌ها مایل فاصله، حالا دیگر بدون سیم! توی همین دنیا باید از بهار بنویسی ...
  همین جا که همه وقت سال گل‌های تازه را به تو می‌فروشند و اگر شاخهء نازک گلی را برای دل خودت بکنی، باید جریمه بدهی ...
قلم و کاغذ را در مقابل خود می گذارم و با جرکت نرم و آهسته خودکار درمی‌یابم که بهار همین‌جا پشت در است ...
  با خود می گویم، بهار آمد! و اسفندی که آن همه منتظر آمدنش بودیم دود شد، دور شد و رفت! بیچاره اسفند در هیاهوی آمدن بهار و رفتن زمستان گم شد. مثل خیلی های دیگر. مثل خیلی وقتهای دیگر!
  چقدر خوب است که در این هیاهوها خود را گم نکنیم.

داخل پرانتز( اگر در ایام تعطیلات عید این توفیق را نیافتم که در این فضای مجازی حضور پیدا کنم یا مطالبم را به روز کنم، پیشاپیش عذرخواهی می کنم.)

    
     تجربه نشان داده است كه در كشور ما متأسفانه بسياري از مديران ارشد سازمان ها، نهادها، وزارت خانه ها، شركت ها و دستگاه هاي دولتي و خصوصي به دليل پرهيز از پاسخگويي از داشتن روابط عمومي هاي قوي طفره رفته و فضا و ميدان مناسبي در اختيار روابط عمومي ها قرار نمي دهند تا به اين وسيله بتوانند با اعمال نظرهاي حذفي و  غير تخصصي جريان آزاد اطلاعات را دچار خدشه كنند.
     هميشه تصور بر اين است كه اگر مردم كمتر نسبت به مسائل دستگاهمان آگاهي داشته باشند، كمتر در مذان اتهام و يا ابهام قرار مي گيريم؛ حال آنكه سطح آگاهي هاي مردم در عصر دانايي محور و توسعه و گسترش وسايل ارتباط جمعي در دهكده ي جهاني باعث شده است كه مردم با دسترسي به كانال هاي مختلف كسب اخبار، از تمام زواياي يك رويداد به اشكال مختلف آگاه شوند و در چنين شرايطي به جاي اينكه مديران با استفاده از همين ابزار ارتباطي و با كمك روابط عمومي هاي قوي ضمن بيان كاستي هاي خود براي مخاطبين علاوه بر همراهي آنان در برنامه ها، زمينه هاي توليد يا گسترش شايعات را در مورد دستگاه خود مسدود و باعث ارائه ي تصوير روشني از دستگاه در افكار عمومي خواهند شد.
     متأسفانه بسياري از ما چنين مي پنداريم كه فعاليت هاي ما بايد صد در صد خالي از اشكال باشد و به محض وارد نمودن اشكالي به ما؛ بلافاصله جبهه گيري كرده و در صدد تكذيب آن برمي آييم و جسارت پذيرش نقص هاي خود را نداريم.
     در مقابل مديراني كه اين جسارت را دارند و به اطلاع رساني به عنوان ابزاري براي معرفي بهتر فعاليت هاي دستگاه خود مي نگرند هميشه به دنبال روابط عمومي هاي قوي هستند؛ آنها را مشاوراني امين مي دانند و با ميدان دادن به آنان مسير معرفي دستگاه خود را هموار تر مي سازند؛ ضمن آنكه به اين نكته نيز واقف هستند كه ممكن است در اين مسير خطاهايي هم داشته باشند.

    
يكي از مهمترين وظايف و رسالت هاي روابط عمومي آشنايي مخاطبان و مشتريان با حقوق خودشان در مقابل خدمت يا كالايي كه دريافت مي كنند مي باشد؛ كه متأسفانه به دلايل متعددي اين وظيفه مورد غفلت واقع شده است.
     اگر هريك از طرفين يك ارتباط با هر هدفي نسبت به حقوق خود شناخت كافي داشته باشند در تنظيم روابط دچار اشكال نشده و بهتر مي توانند يكديگر را درك كرده و ميزان توقع خود از طرف مقابل را متناسب با همين حقوق تنظيم كنند.
     روابط عمومي ها به عنوان پل ارتباطي مخاطبان با سازمان، به هر ميزاني كه مخاطبان را با حقوشان نسبت به خدمات سازمان آشنا كنند، علاوه بر كمك به رفع فسادهاي رايج اداري، باعث تسهيل كار ارباب رجوع و توجه بيشتر كاركنان به وظايف خود و پرهيز از عدم پاسخگويي آنان خواهد شد و در مقابل انتظارات مخاطبان نيز متناسب با حقوقشان نسبت به سازمان و كاركنان آن تعديل و در نتيجه شأن و منزلت كارمند و در كنار آن تكريم ارباب رجوع به فعليت رسيده و روابط في مابين نيز تعريف شده و شفاف خواهد شد.
     البته بدون شك رسانه ها در اين مهم مي توانند نقش برجسته اي داشته باشند.