پنجره

---

     در مطالب گذشته بیان کرده بودم که روابط عمومی سنتی و دیجیتال، مکمل یکدیگر می باشند ولی نباید از این نکته غافل شد که مخاطب در روابط عمومی دیجیتال با مخاطبان در روابط عمومی سنتی از یک جنس نبوده و تفاوت های بسیاری دارند که توجه به این تفاوت ها و نگرش درست نسبت به آن، فعالیت روابط عمومی دیجیتال را هدفمندتر خواهد کرد.
     وقتی سخن از روابط عمومی دیجیتال به میان می آید دیگر با مخاطبان عادی همیشگی روبرو نیستیم، بلکه مخاطبان ما کسانی هستند که عموما" از سطح علمی بالاتری برخوردارند و حد اقل اینکه کار با اینترنت، کامپیوتر و ... را خوب می دانند. هرجند که در این میان مخاطبان مشترک با گذشته را هم می توانیم بیابیم.در چنین شرایطی ادبیات گفتمان در روابط عمومی هم باید متفاوت از گذشته شده و متناسب با شهروند قرن بیست و یکم تعریف گردد.
     مخاطب در روابط عمومی دیجیتال، دیگر متعلق به یک محدوده ی جغرافیایی مشخص نیست و نمی توان برای آن حد و مرزی را متصور شد؛ هر شخصی از هر نقطه ای از دنیا که به نوعی با موضوع ارتباط داشته باشد، به هنگام ارتباط مجازی با سازمان، مخاطب ما خواهد بود و اگر روابط عمومی در تلاش برای اقناع چنین مخاطبانی نباشد، چایگاه خود را نزد افکار عمومی - که در شرایط کنونی بسیار بیشتر از گذشته هستند - از دست خواهد داد.
     در روابط عمومی دیجیتال، کلیه ی روزنامه نگاران و خبرنگاران سایت های مختلف خبری در جای جای این دهکده ی جهانی که به نوعی دنبال خبر یا مطلبی پیرامون حوزه ی فعالیت سازمان ما باشند؛ برای تحلیل ها و تولیدات خبری خود - چه مثبت و چه منفی - دیگر نیازی به واسطه های خبری نداشته و بدون واسطه می توانند به عنوان مخاطبان خاص روابط عمومی مطرح باشند که توجه به این نکته، حساسیت کار روابط عمومی دیجیتال را در چگونگی انتقال اطلاعات و توجه به پیامد های آن، دو چندان می کند.
     تعمق در نکاتی که مطرح شد، شناخت دقیق تری از مخاطبان در حوزه ی روابط عمومی دیجیتال را به دست می دهد و توجه بیشتر به اهمیت مخاطب شناسی در چنین شرایطی را بیش از پیش آشکار می سازد.