پنجره

---

با مرور مناسبت های امروز بر روی تقویمم، روز بزرگداشت حافظ بیش از هر چیز توجهم را به خود جلب کرد و نا خودآگاه این پرسش از ذهنم گذشت که به راستی رمز و راز حافظ در چیست که توانسته است اینگونه ارتباطی با مخاطب خود برقرار کند؟!
حافظ اندیشمندی است که با غزلیات نافذ و روح نواز خود مرزهای قرون و اعصار را در نوردیده و در اعماق دل تک تک ایرانیان رسوخ کرده است. اندیشه و افکار والای این حکیم و عارف نامدار به سایر ملل نیز راه یافته است و شعرای بزرگی همچون گوته ی آلمانی او را از بزرگترین اندیشمندان تاریخ هستی لقب داده اند که به انسان ها درس عشق و محبت داده است.
حافظ همراز و همنفس و سخنگوی یک قوم بوده و همچنان هست. ما از ورای منشور شعر او، زندگیمان را رنگین تر و زیستنی تر، شادیهایمان را ماندگارتر، اندوهمان را سبک تر و آرزوهایمان را برآوردنی تر می یابیم.
زبان رمزی و سرشار از ایهامی که حافظ در غزل ها و ساقی نامه های خود به کار برده این گمانه را تقویت می کند که در این دیوان، سهمی از معنا برای مخاطب منظور شده است. و این سخن به آن معنا نیست که حافظ خواسته است چیزی را در کلام خود پنهان(سانسور) کند، بلکه به معنای آن است که حافظ بیش از هر چیز برای مخاطب خود احترام قائل بوده و خواسته است به این وسیله عنصر تخیل مخاطب خود را فعال نماید. عنصری که حاصل آن خلاقیت و ایجاد انگیزه های بیشتر است.
بدون شک تفکر و تدبر در این پرسش برای کارگزاران روابط عمومی و معماران ارتباط در عصر حاضر، خالی از لطف نیست.
                              " کس چو حافظ نگشاد از رخ اندیشه نقاب "